تا كنون به اين مسئله، فكر كرده ايم كه ما در شبانه روز، چند مرتبه، شكرِ خداي مهربان را به جاي مي آوريم؟

اصلاً ما اين كار را مي كنيم يا خير؟!

نعمتهاي ظاهري خدا؛ مانند: چشم، گوش، دست، پا، درختان، آب، آسمان، خورشيد و هزاران موجود و خلقتِ ديگر كه دست به دستِ هم مي دهند تا چرخه ي زندگيمان درست بچرخد!

نعمتهاي نهانِ خدا مانند: قلب، مغز، خوني كه در رگهاي ما جاريست، فنري كه در پلك ماست، لولايي كه دهانِ ما را باز و بسته مي كند، ابروهايي كه مانند سايبان از چشمِ ما محافظت مي كنند و صدها نمونه ي مشابهِ ديگر كه جاي تامل و تفكرِ بسيار زيادي دارد...

خداوند هيچ گاه در قبال نعمتهايي كه به ما داده انتظار جبران يا كاري خاص را ندارد ولي با اينكه ما شكرِ نعمتهاي او را به جا نمي آوريم ولي همواره رحمتِ گسترده اش را بر ما نازل مي نمايد.

چرا ما انسانها فقط در مواقعي خدا را ياد مي كنيم كه به او نياز داريم؟
چرا وقتي در كارهايمان به بن بست مي خوريم، با خدا آشتي مي كنيم؟
چرا وقتي كسي از جمعِ خانواده در بستر بيماري باشد خدا را به ياد مي آوريم؟
چرا وقتي نيازمندِ پول يا سرمايه اي هستيم خداوند را به يادهايمان راه مي دهيم؟
چرا نبايد همواره خداوند در نظرمان باشد تا كه هر قدمي كه بر مي داريم يك گام ما را به سوي وي بكشاند؟!!
و خداوند با تمامِ صبري كه دارد و به خاطرِ بندگانش، دعاهاي ريز و درشتِ ما را اجابت مي كند!
كمي بيشتر به خدا توجه كنيم؛ او در همين حوالي است